zutylizowane wspomnienia

po prawie dziesięciu latach zdobyłam się na to, żeby wyrzucić notatki z I roku studiów. dwa miesiące wkuwania literatury staropolskiej leży teraz w plastikowym niebieskim worku, a ja zyskałam segregator na kolejne wspomnienia. pozbywając się dowodów rzeczowych zaprzeszłej młodości, robię miejsce na życie pozbawione studenckiej taryfy ulgowej. zimowe podróże pociągiem okraszone lekkością, o którą próżno się teraz starać, minęły. czasy, kiedy jedynym problemem był rzekomo-nie-do-zdania lipcowy egzamin, nie wrócą. leżą w niebieskim worku. zutylizowane. tak jak osobiste stare dzieje, która obchodzą już tylko mnie. i to też w stopniu niewielkim. a kiedyś wystarczyło tylko mieć kawę w termosie i uciec z ostatniego wykładu, żeby doświadczyć egzystencjalnej radości bytu. a teraz co? stare pierniki czekają w puszcze na święta.