bez tytułu. rzucone.

ja się rozszczepia. oddziela mięso od kości. miały być gwiazdy, miało być niebo. została ziemia i kopiec pełen kości. kości nie należą do ja. stanowią tylko kawałek pamięci, która z pajęczyny przeistoczyła się w kruchy szkielet. tracąc zdolność tkania grubych sieci, ja przestało budować świat. zadowala się twardą organiczną konstrukcją, w której może się schować. "proszę mnie zabrać do siebie", mówi ja do kości, "oprócz siebie, nie mam już nikogo innego".