to co we mnie siedzi

i od pewnego czasu coraz częściej wychodzi na powierzchnię to jest to

wielkie niezaspokojone pragnienie podróży

układam przesuwam planuję żeby zaspokoić żeby ukoić żeby już tak nie myśleć o tym czasie i o tym, że leci

a tu nie.

a tu za mało. wciąż o wiele za mało.

i czytam sobie w tych prasach kolorowych, bo co ma mam nie czytać. jak rano sobie lubię przelecieć rzęsą i zgubić rzęsę o tu na przykład na drugiej-niby-młodej-tyszkiewicz, czyli nijakiej pietruszce julii, którą poraziło i za amerykańskiego wyszła. nazywa się ian, i u-waga: jest bezkonfliktowy i zaraził ją pasją odkrywania nowych miejsc. podejrzewam, że zakażenie było bezbolesne, a skutki w kolorze modnej tego lata mięty.

w takich chwilach w czasie porannego przeżuwania pełnoziarnistego z rzeżuchą - myślę sobie, że fajnie być pietruszką. bo mój boże. o boże. na boga zeusa i wszystkich krasnali - tyle jest świata ze wszystkich stron świata a ja tu siedzi i gniję. ę to ja w stanie zmiany.

stan zmiany - bez zmian.

prognozy- "go! somewhere, sometime, you deserve it"

ę -  może, pewnie, tak.
*
bo jak mówi prorok

ej!
men.