kobiety niewystarczająco dobre

nie wiem czy zdołam na palcach jednej ręki policzyć wszystkie szczęśliwie związki moich dalszych lub bliskich znajomych. okazuje się bowiem, że coś takiego jak miłość przytrafia się naprawdę nielicznym, u większości szybko się kończy, a nawet w ogóle nie zaczyna. i zawsze gdy rozmawiam na ten temat, pada argument: że miłość to nie idylla, że nie może być zawsze dobrze, że kryzysy prędzej czy później się pojawią, że po latach zostaje czułość i przywiązanie i że f ogóle i f szczególe. pokusiłam się dziś o małą klasyfikację. oto co wykuło się z wątłych przemyśleń:

niektóre kobiety tkwią w związkach, dla czystej idei tkfienia f zfiąskach. są to filozofki. przekładają ideę nad praktykę. drugie to masochistki, im bardziej im źle tym lepiej. trzecie to matki teresy. uważają, że im bardziej im źle, tym większa aureola im wyrośnie. chcą zbawiać świat i im bardziej pokręcony gość, tym większą czują misję zbawczą. czwarte to matki polki, w ich rodzinach nie ma rozwodów. piąte to tchórzofretki. boją się samotności. wolą być z kimkolwiek, byle nie same. szóste to społecznice. podążają z nurtem presji społecznej, że do określonego-tam-wieku mają już mieć syna córkę dom kredyt i trzy złote gwoździe do trumny. siódme to kompleksiary. wydaje im się, że jak mają faceta, to złapały pana boga za ogon. ósme to krowy. wystarczy im kawałek pastwiska i długie wymiona do wykarmiania. niewydojone są nie do życia. dziewiąte to feministki. jest im w życiu znośnie. wiedzą czego chcą, a prawie nigdy tego nie dostają, często przemilczają to, czego pragną, ale jakoś tam wszystko się kręci i cieszą się z tego, że nie są krowami ani matkami polkami. dziesiąte to szczęściary. są szczęśliwe i spełnione, czują się "wystarczająco dobre" na każdym poziomie relacji. ale takich nie spotkałam.

koniec przemyśleń.
możesz mnie ukamienować.